از ترانزیستوری که صفر و یک را نگه می‌دارد تا اپلیکیشنی که میلیون‌ها نفر هر روز بازش می‌کنند.

از نیروگاهی که شهر را روشن نگه می‌دارد تا تراشه‌ای که در گوشی‌ات سیگنال را می‌فهمد.

جایی که اصول مهندسی به بدن انسان می‌رسد؛ از دستگاه نوار قلب تا مفصل مصنوعی زانو.

رشته‌ای برای کسی که می‌خواهد فناوری را در خدمت سازمان و کسب‌وکار به کار بگیرد، نه فقط بسازد.

پرسش اصلی‌اش این نیست که چگونه برنامه بنویسیم، این است که چه چیزی اصلاً محاسبه‌پذیر است.

مهندسی نور: از عدسی دوربین و فیبر نوری اینترنت تا پرتویی که فلز را می‌برد یا قرنیه را صاف می‌کند.

یاد می‌گیری به ماشینی چشم، تعادل و تصمیم بدهی؛ و بعد بفهمی چرا هنوز زمین می‌خورد.

هر چیزی که حرکت می‌کند، گرم یا سرد می‌شود یا زیر بار می‌لرزد، روزی روی میز مهندس مکانیک بوده است.

مهندسی برای جاهایی که هر گرم وزن اضافه و هر خطای کوچک، می‌تواند سقوط معنا بدهد.

پرسش این رشته ساده است: این قطعه از چه ساخته شود تا نشکند، زنگ نزند و ارزان بماند؟

طراح می‌گوید قطعه چه شکلی باشد؛ این رشته می‌گوید چگونه هزار بار، دقیق و ارزان ساخته شود.

برای کسی که هنوز نمی‌خواهد یک مهندسی را انتخاب کند، ولی می‌خواهد ریاضی و فیزیک همه آن‌ها را عمیق بفهمد.

جایی که چرخ‌دنده، مدار و کد باید با هم یک تصمیم بگیرند؛ از بازوی خط تولید تا دستگاه پزشکی.

رشته‌ای که کارش وقتی موفق است که هیچ‌کس به آن فکر نکند: پلی که نمی‌لرزد، سدی که نشت نمی‌کند.

طراحی فضایی که آدم‌ها در آن زندگی می‌کنند، و هزار محدودیت از قانون و بودجه تا نور و زلزله.

معمار یک ساختمان را می‌کشد؛ شهرساز تصمیم می‌گیرد آن ساختمان کجا، چقدر بلند و کنار چه چیزی باشد.

از دیوار به داخل: جایی که نور، جنس، مبلمان و رفتار آدم‌ها در چند متر مربع با هم کنار می‌آیند.

رشته‌ای که به هر نقطه زمین یک نشانی دقیق می‌دهد؛ از پی یک برج تا مرز یک باغ.

پارک، میدان و کرانه رود را طوری طراحی می‌کنی که مردم بی‌آنکه بدانند چرا، دلشان بخواهد آنجا بمانند.

شیمیدان در آزمایشگاه یک گرم می‌سازد؛ مهندس شیمی راهی می‌سازد که روزی هزار تن، ایمن و ارزان تولید شود.

مهندسی که مخزنی را مدیریت می‌کند که هرگز با چشم نمی‌بیند؛ چند کیلومتر زیر پای خود.

از کیسه نان تا لاستیک ماشین و رگ مصنوعی؛ همه زنجیره‌هایی‌اند که این رشته بافتنشان را یاد می‌دهد.

پارچه‌ای که روی تن توست، یک محصول مهندسی است؛ از لیف تا رنگ و دوخت.

کشوری با گاز ارزان و خاموشی تابستانی، به کسی نیاز دارد که بداند هر کیلووات‌ساعت کجا گم می‌شود.

رشته‌ای برای کسانی که می‌خواهند انرژی درون هسته اتم را مهار کنند؛ برای برق، پزشکی و صنعت.

پیش از هر تیرآهن، کابل مسی و کاشی، کسی باید سنگ را پیدا کرده، کنده و غنی کرده باشد.

چشم و دست پنهان پالایشگاه؛ هزاران حسگر و شیر کنترلی که نمی‌گذارند فشار از مرز خطر بگذرد.

مهندسی که ماشین نمی‌سازد؛ کارخانه، بیمارستان یا بانک را طوری می‌چیند که کمتر هدر بدهد.

شغلی که موفقیتش در خبرها دیده نمی‌شود: حادثه‌ای که هرگز رخ نداد.

قطار سریع به ریل خوب نیاز دارد، ولی قطار به‌موقع به جدول زمانی و برنامه‌ریز خوب.

زیر هر قطار پرسرعت، یک سازه دقیق و بی‌ادعا هر روز میلیون‌ها تن بار را تحمل می‌کند.

مهندسی که باید صدها تن فولاد را روی دو خط باریک، ایمن و دقیق به حرکت درآورد و نگه دارد.

طراحی سازه‌ای به اندازه یک ساختمان چندطبقه که باید روی آب شناور بماند و با موج بجنگد.

رشته‌ای که کلاس آخرش روی عرشه کشتی است و پایانش می‌تواند فرماندهی همان کشتی باشد.

قلب کشتی در موتورخانه می‌تپد و این رشته کسی را تربیت می‌کند که وسط اقیانوس آن را زنده نگه دارد.

هر پرواز سالم، امضای کسی را پشت خود دارد که شب قبل هواپیما را وارسی کرده است.

مغز و اعصاب هواپیما؛ از رادار و رادیو تا خلبان خودکار، همه در دست این مهندس است.

شغلی که در آن چند صد جان در آسمان، به صدای آرام تو در یک فرکانس رادیویی اعتماد کرده‌اند.

کابینی با صدها چراغ و کلید، و یک قاعده ساده: هر تصمیم باید پیش از برخاستن فکر شده باشد.

رشته‌ای که درباره «اثبات» است؛ جایی که درست بودن یک حرف را تا ابد می‌شود نشان داد.

علم تصمیم گرفتن وقتی همه‌چیز را نمی‌دانی؛ از روی یک نمونه کوچک، درباره کل جامعه حرف زدن.

پشت هر آزمون، یک سؤال پنهان هست: آیا این آزمون واقعاً همان چیزی را می‌سنجد که ادعا می‌کند؟

قیمت گذاشتن روی آینده؛ اینکه حادثه‌ای که هنوز رخ نداده، امروز چقدر می‌ارزد.

رشته‌ای که می‌پرسد جهان از چه ساخته شده و چرا همان‌طور رفتار می‌کند که می‌کند.

پلی میان آزمایشگاه فیزیک و خط تولید؛ جایی که قانون طبیعت به دستگاه تبدیل می‌شود.

علمی که می‌پرسد چرا آهن زنگ می‌زند ولی طلا نه، و بعد راهی می‌سازد که آهن هم نزند.

خواندن کتابی که صفحه‌هایش لایه‌های سنگ است و جمله‌هایش میلیون‌ها سال پیش نوشته شده.

خلیج فارس را مثل یک بیمار پیچیده معاینه می‌کند: جریان، دما، شوری، نفس و تب‌هایش.

از انبوه عدد و رکورد، پاسخی بیرون می‌کشی که مدیر بتواند فردا صبح با آن تصمیم بگیرد.

جایی که زندگی را تا اندازه یک رشته DNA کوچک می‌کنی تا بفهمی چرا سلول سرطانی دیگر گوش نمی‌دهد.

از قلب قورباغه تا مسیر مهاجرت درنا؛ جانور را هم زیر میکروسکوپ می‌بیند و هم در زیستگاهش.

گیاه نمی‌دود، فریاد نمی‌زند و فرار نمی‌کند؛ پس چطور در کویر لوت زنده مانده است؟

از جنگل حرا در قشم تا ماهی کیلکای خزر؛ زندگی‌ای که زیر آب شور جریان دارد.

دنیایی که با چشم دیده نمی‌شود ولی ماست را می‌بندد، نان را ور می‌آورد و بیمارستان را آلوده می‌کند.

سلول را مثل یک کارخانه کوچک برنامه‌ریزی می‌کند تا انسولین، واکسن یا آنزیم بسازد.

چرا گوجه یک ماه در مزرعه دور ریخته می‌شود و ماه بعد گران‌ترین قلم سبد خانوار است؟

بهترین روش آبیاری دنیا اگر کشاورز به آن اعتماد نکند، فقط یک مقاله است؛ این رشته اعتماد می‌سازد.

پشت هر لیوان شیر و هر بسته مرغ، یک جیره دقیق، یک برنامه اصلاح نژاد و یک حساب سود و زیان هست.

از پسته رفسنجان و زعفران قائنات تا گوجه گلخانه‌ای؛ هنر و علم تولید هر چیزی که از باغ و گلخانه می‌آید.

از یک دانه گندم شروع می‌کند و می‌پرسد چطور با آب کمتر، نان بیشتری از این خاک دربیاید.

پزشکی که بیمارانش حرف نمی‌زنند و هر کدام چند هزار هم‌نوع دارند که یک‌شبه سرایت می‌کنند.

زیر پای همه است و کمتر کسی می‌داند ساختن یک بند انگشتش قرن‌ها طول کشیده است.

در کشوری که دشت‌هایش فرو می‌نشینند، مهندسی که هر قطره را از منبع تا ریشه دنبال می‌کند.

پشت هر برچسب «تاریخ انقضا» یک مهندس است که حساب کرده میکروب‌ها چقدر صبر می‌کنند.

کشاورزی زیر آب؛ جایی که دام‌ها نفس کشیدنشان به اکسیژن محلول در استخر بسته است.

مدیریت موجوداتی که عمرشان از سه نسل آدم بیشتر است و تصمیم امروز را صد سال بعد نشان می‌دهند.

در برابر سیل، ریزگرد و بیابان، نه دیوار بتنی که گیاه، سنگ‌چین و صبر می‌سازد.

رشته‌ای که هم پلنگ ایرانی را می‌شمارد و هم دودکش یک کارخانه را؛ چون هر دو سهمی از یک سرزمین‌اند.

شهر را با گیاهانی سبز می‌کند که باید کم‌آبی، دود و رفت‌وآمد را هم تاب بیاورند.

از تنه درخت تا کاغذ، ام‌دی‌اف و کامپوزیت؛ رشته‌ای که چوب را مثل یک ماده مهندسی می‌بیند.

صندلی‌ای که هم زیبا باشد، هم کمر را خسته نکند و هم در کارخانه هزارتایی تولید شود.

مهندسی که می‌پرسد کدام ماشین، با چه هزینه‌ای و در چه زمانی، کار کدام دست‌ها را در مزرعه برمی‌دارد.

مهندس مکانیکی که به جای خودرو، تراکتور و کمباین و سردخانه و گلخانه هوشمند طراحی می‌کند.

پشت هر پاکت شیر و قوطی کنسرو، دستگاهی است که باید هم دقیق کار کند و هم میکروب در آن جا نماند.

هفت سال آموختن اینکه پشت هر سرفه، تب یا درد شکم، کدام یک از ده‌ها احتمال پنهان است.

جراحی در فضایی به اندازه یک دهان، با دقت زیر میلی‌متر، روی بیماری که بیدار است و می‌ترسد.

متخصص مولکول‌هایی که میان درمان و مسمومیت، فقط یک دوز فاصله دارند.

پزشکی برای بیمارانی که حرف نمی‌زنند، از گربه آپارتمانی تا گله ده هزار رأسی مرغداری.

پزشک بیمار را ویزیت می‌کند و می‌رود؛ پرستار است که تمام شب کنار تخت می‌ماند و اولین نفر می‌فهمد حال بیمار بد شده.

همراه حرفه‌ای زن در بارداری و زایمان؛ کسی که باید مرز طبیعی و خطر را زودتر از همه ببیند.

پزشک حدس می‌زند، آزمایشگاه عدد می‌دهد؛ این رشته پشت همان عددی است که تشخیص را قطعی می‌کند.

درمانگری که به جای قرص و جراحی، با حرکت، دست و تمرین، بدن را دوباره به راه می‌اندازد.

هدفش این نیست که دست دوباره حرکت کند؛ این است که آدم دوباره بتواند خودش دکمه پیراهنش را ببندد.

کسی که می‌داند پشت لکنت، دیر حرف زدن یا خفگی هنگام غذا خوردن، چه سازوکاری پنهان است.

متخصص دنیایی که بیمارش آن را دیگر به‌خوبی نمی‌شنود؛ از نوزاد یک‌روزه تا سالمندی که صدای نوه‌اش گم شده.

آدم‌ها را دوباره به دنیای واضح برمی‌گرداند، با چند عدسی، یک چراغ و کلی پرسش دقیق.

جایی که مکانیک و پزشکی کنار هم می‌نشینند تا یک نفر دوباره راه برود.

کسی که از درون بدن عکس می‌گیرد، تا پزشک بدون باز کردن آن ببیند چه خبر است.

پرتویی را که می‌تواند بکشد، با دقت میلی‌متری به سمت تومور می‌فرستد تا زندگی بخرد.

به بیمار ماده‌ای درخشان می‌دهد و با دوربینی خاص، عملکرد زنده اندام‌ها را تماشا می‌کند.

پیش از آنکه جراح دستش را دراز کند، ابزار درست در دستش است.

در تمام مدت عمل، چشمش به نفس و ضربان کسی است که خودش نمی‌تواند هشدار بدهد.

اولین آدم آموزش‌دیده‌ای که بعد از بدترین لحظه زندگی‌ات بالای سرت می‌رسد.

علم اینکه بشقاب امروزت، ده سال بعد چه بلایی سر بدنت می‌آورد یا نمی‌آورد.

پزشکِ جمعیت؛ بیمارش یک شهر است و درمانش جلوگیری از بیمار شدن.

آبی که می‌نوشی، هوایی که نفس می‌کشی و غذایی که از رستوران می‌خری؛ همه روی میز او بوده‌اند.

کاری می‌کند که کارگر شب سالم به خانه برگردد، و سی سال بعد هم شنوایی و ریه‌اش سالم باشد.

پیش از آنکه غذا به سفره برسد، او پرسیده: این سالم است و چه کسی تضمینش می‌کند؟

دندانی که دندانپزشک قالبش را می‌گیرد، روی میز تو و زیر ذره‌بین تو به دنیا می‌آید.

هر بیمار در بیمارستان دو بدن دارد: یکی روی تخت، یکی در پرونده؛ این رشته از دومی مراقبت می‌کند.

در دنیایی که هر روز هزاران مقاله پزشکی چاپ می‌شود، کسی باید بداند کدام سوزن در کدام انبار کاه است.

بیمارستان فقط جای پزشک و پرستار نیست؛ کسی باید تخت، دارو، صف، هزینه و آدم‌ها را با هم جور کند.

پیش از آنکه بیماری از مرغداری به سفره یا از گاو به انسان برسد، زیر میکروسکوپ این رشته لو می‌رود.

خطرناک‌ترین جانور جهان شیر یا کوسه نیست؛ پشه‌ای است که این رشته رفتارش را از نزدیک می‌شناسد.

پرستار، معلم و کارشناس بهداشت در یک نفر؛ نگهبان سلامت چند صد دانش‌آموز یک مدرسه.

رشته‌ای که می‌پرسد چرا مشتری یک کالا را برمی‌دارد و دیگری را رها می‌کند، و شرکت از این چه بیاموزد.

از صف شلوغ یک اداره تا قانونی که در مجلس تصویب می‌شود؛ این رشته موتور پشت صحنه دولت را می‌شناسد.

مدیری که زبان عدد کارخانه را می‌فهمد؛ از برنامه تولید تا موجودی انبار و کیفیت.

رشته‌ای که می‌پرسد پول یک شرکت امروز کجا باشد تا فردا بیشتر بیرزد، و چه ریسکی ارزش پذیرفتن دارد.

برای کسی که نمی‌خواهد فقط مدیریت را بخواند، می‌خواهد یک کسب‌وکار کوچک را راه بیندازد و سرپا نگه دارد.

پشت هر وام، ضمانت‌نامه و اعتبار اسنادی، منطقی از ریسک و قرارداد هست که این رشته آن را آموزش می‌دهد.

رشته‌ای که خطر را قیمت می‌گذارد؛ از آتش‌سوزی یک کارخانه تا تصادف یک خودرو و بیماری یک خانواده.

هر کالایی که از مرز می‌گذرد یک پرونده دارد؛ این رشته خواندن و بستن آن پرونده را یاد می‌دهد.

هنرمند اثر را می‌سازد؛ مدیر فرهنگی کاری می‌کند که سالن پر شود و چراغ گالری خاموش نشود.

کشتی را ناخدا می‌راند؛ اینکه چه باری، با چه نرخی و به کدام بندر برود، کار این رشته است.

نه برنامه‌نویس محض، نه مدیر بی‌خبر از فناوری؛ مترجم میان سرور و اتاق هیئت‌مدیره.

هر ریالی که در سازمان جابه‌جا می‌شود ردی می‌گذارد؛ حسابدار آن رد را به داستانی قابل‌اعتماد تبدیل می‌کند.

رشته‌ای که می‌پرسد چرا قیمت‌ها بالا می‌روند، و پاسخ کوتاه «گرانی» را قبول نمی‌کند.

سفر برای مسافر لذت است؛ برای این رشته، زنجیره‌ای از ده‌ها کسب‌وکار که باید بی‌نقص به هم برسند.

پشت یک شب آرام مهمان، صدها کار ریز است که نباید هیچ‌کدامشان دیده شود.

رشته‌ای که یاد می‌دهد یک جمله قانون را از ده زاویه بخوانی، پیش از آنکه کسی سرنوشتش را به آن ببندد.

رشته‌ای که از روز اول تو را برای نشستن پشت میز قضاوت، نه پشت میز وکیل، آماده می‌کند.

پرسش این رشته این نیست که چه کسی برنده می‌شود؛ این است که قدرت چرا و چگونه این‌طور تقسیم شده است.

آنچه تو انتخاب شخصی می‌دانی، این رشته الگویی تکرارشونده در میلیون‌ها نفر می‌بیند.

برای فهم یک فرهنگ، این رشته اول تو را می‌فرستد سر سفره‌اش بنشینی، نه پشت میز کتابخانه.

کسی که وقتی زندگی یک خانواده از هم می‌پاشد، اول از همه در را می‌زند و نقشه بازسازی می‌کشد.

علوم اجتماعی با ماشین‌حساب: به جای توصیف فقر و بیکاری، برنامه کاهشش را می‌نویسد.

پشت هر یارانه، بیمه و قانون حمایتی، کسی بوده که باید می‌گفت به چه کسی، چقدر و به چه بهایی.

رشته‌ای که می‌پرسد چرا یک خبر دروغ از ده خبر راست سریع‌تر پخش می‌شود.

هنر پرسیدن سؤالی که دیگران ترجیح می‌دهند پرسیده نشود، و نوشتن جوابش پیش از ساعت بسته شدن صفحه.

صدای سازمان در روزهای عادی، و سپر آن در روزی که خبر بدی پخش می‌شود.

علوم ارتباطات برای نسلی که خبر را نه از روزنامه، که از الگوریتم می‌گیرد.

یاد می‌گیری چرا کشورها گاهی دست می‌دهند و گاهی تحریم می‌کنند؛ و هر دو را از پشت میز مذاکره ببینی.

علم سنجیدن چیزی که دیده نمی‌شود: چرا آدم‌ها آنچه می‌کنند را می‌کنند.

حرفه کمک به آدم‌های سالم در تصمیم‌های سخت: ازدواج، تحصیل، شغل، و بعد از آن.

یادگیری را مثل یک مهندس می‌بیند: قابل طراحی، قابل سنجش و قابل بهتر شدن.

مدیریتی که محصولش یاد گرفتن آدم‌هاست؛ در مدرسه، دانشگاه یا واحد آموزش یک شرکت.

کتابداری که از قفسه‌ها بیرون آمد و حالا دانش یک سازمان را پیدا، مرتب و بازیابی‌پذیر می‌کند.

بدن را آزمایشگاه می‌بیند: از ضربان قلب دونده تا انگیزه تیمی که پشت سر هم می‌بازد.

رشته‌ای که خانه را واحد تحلیل می‌گیرد؛ نه فرد را مثل روان‌شناسی، نه کل جامعه را مثل جامعه‌شناسی.

اینجا بازی جدی‌ترین درس است؛ یاد می‌گیری از یک برج مکعبی، رشد ذهن یک کودک پنج‌ساله را بخوانی.

هزار سال متن، از رودکی تا شعر امروز؛ اینجا یاد می‌گیری کلمه را مثل ساعت‌ساز باز کنی و ببندی.

زبانی که فکر می‌کردی فقط در کتاب دینی دبیرستان است، در بغداد و قاهره و دوحه زنده است.

اینجا قواعد عربی را حفظ نمی‌کنی؛ یاد می‌گیری قرارداد، خبر و شعر را بی‌آنکه چیزی گم شود به آن سوی مرز ببری.

زبانی که در خانه‌های تبریز و زنجان و اردبیل زنده است، حالا در کلاس دانشگاه با الفبا و دستور و شعرش خوانده می‌شود.

زبانی با چند گویش، دو خط و هزار سال شعر کوهستان؛ حالا با روش علمی خوانده می‌شود.

به جای یاد گرفتن یک زبان، یاد می‌گیری همه زبان‌ها چطور کار می‌کنند؛ از صدای «خ» تا جمله‌ای که هرگز نشنیده‌ای.

اینجا تاریخ دیگر حفظ کردن سال جنگ‌ها نیست؛ کار کارآگاهی است که سند را بازجویی می‌کند.

از مکه قرن هفتم تا امپراتوری عثمانی؛ تاریخی که پایه بسیاری از باورها و اختلاف‌های امروز منطقه است.

نه جنگ‌ها و خلیفه‌ها؛ رصدخانه مراغه، بیمارستان‌های بغداد و کاشی‌های اصفهان موضوع این تاریخ‌اند.

تاریخی که هیچ‌کس ننوشته، زیر خاک منتظر است؛ کار تو خواندن سفال، استخوان و لایه‌های خاک است.

یک کشور، از چند زاویه: زبان، تاریخ، جغرافیا، آیین‌ها و هنر ایران را کنار هم می‌گذاری تا تصویر کامل شود.

رشته‌ای که می‌پرسد چرا این شهر این‌جا ساخته شد، چرا این روستا خالی شد و سیل بعدی از کدام دره می‌آید.

جایی که پرسش‌های کودکی مثل «از کجا بدانم؟» را با دقت یک ریاضیدان دوباره می‌پرسند.

رشته‌ای که متن را جدی می‌گیرد: هر واژه، هر راوی و هر نسخه را تا ریشه دنبال می‌کند.

از اوپانیشادها تا مثنوی؛ رشته‌ای برای شناختن اینکه انسان‌ها در هر جای جهان چگونه با امر قدسی روبه‌رو شده‌اند.

گفت‌وگوی هزارساله ابن‌سینا، سهروردی و ملاصدرا درباره هستی، عقل و خدا؛ این‌بار با تو.

رشته‌ای که نشان می‌دهد ماده قانون مدنی درباره ارث یا عقد از کدام بحث فقهی صدسال پیش آمده است.

رشته‌ای دوبال: نیمی معارف دینی، نیمی مدیریت، اقتصاد یا ارتباطات؛ برای کسی که می‌خواهد هر دو را با هم بداند.

تاریخ، کلام و فرقه‌های تشیع از مدینه قرن اول تا جهان امروز؛ رشته‌ای برای شناختن یک سنت از درون و با روش علمی.

یک مسئله، چند آیه و حدیث، و قرن‌ها استدلال؛ تا برسی به حکمی که با روش امام شافعی سازگار باشد.

رشته‌ای که یاد می‌دهد پیامی را در سه ثانیه، از پشت شیشه اتوبوس، به ذهن رهگذر برسانی.

چهار سال تمرین دیدن؛ تا جایی که سایه یک لیوان روی میز هم برایت پر از رنگ شود.

رشته‌ای برای دست‌هایی که از گل، فلز و سنگ نمی‌ترسند و فکری که در سه بعد کار می‌کند.

در عصری که همه با گوشی عکس می‌گیرند، رشته‌ای برای کسی که می‌خواهد بداند چرا یک عکس ماندگار می‌شود.

از دسته کتری تا داشبورد خودرو؛ رشته‌ای که می‌پرسد چرا این شیء این شکل را دارد و چطور بهتر می‌شود.

از نخ تا تن؛ رشته‌ای که هم نقش پارچه را می‌کشد و هم الگوی لباسی را که از آن بریده می‌شود.

دانشگاهی که در آن سفال، فلز، چوب و پارچه همه کلاس درس‌اند و استاد گاهی یک پیشه‌ور بازار است.

رشته‌ای که هم نقشه فرش را گره‌به‌گره می‌کشد و هم می‌پرسد چرا فرش ایرانی بازار جهانی‌اش را از دست داد.

هنری که در اندازه یک بند انگشت اجرا می‌شود و یک دهم میلی‌متر خطا در آن گران تمام می‌شود.

رشته‌ای که گره هندسی یک کاشی، تذهیب یک قرآن و رنگ یک نگاره را هم می‌سازد و هم معنایش را می‌پرسد.

جایی که تصویر، صدا، حرکت و کد با هم یک تجربه می‌سازند و کاربر هم بخشی از اثر می‌شود.

رشته‌ای که در آن دست هنرمند و چشم شیمیدان باید هم‌زمان روی یک سفال هزارساله کار کنند.

معماری که پیش از ساختن، یاد می‌گیرد یک دیوار خشتی سیصدساله را بخواند و نکشد.

رشته‌ای برای کسی که می‌خواهد یک ویترین ساکت را به داستانی تبدیل کند که بازدیدکننده تا خانه با خودش ببرد.

متن می‌گوید چه شد؛ تصویرگر می‌گوید چه حسی داشت و خواننده را به صفحه بعد می‌کشد.

به جای ساختن اثر، می‌پرسی چرا ساخته شد، چه می‌گوید و چرا هنوز ما را تکان می‌دهد.

فاصله فایل روی مانیتور تا جعبه‌ای که در قفسه فروشگاه می‌درخشد، پر از رنگ، کاغذ، مرکب و تصمیم فنی است.

کاشی‌ای که هفتصد سال روی گنبد مانده، روزی روی میز کارگاه کسی مثل تو ساخته شده است.

قلمی از نی، رنگی که خودت ساییده‌ای و صفحه‌ای که باید پانصد سال بعد هم زیبا بماند.

رشته‌ای که یاد می‌دهد یک قاب، یک برش و یک سکوت چطور بیشتر از ده صفحه دیالوگ حرف می‌زنند.

از استودیوی پخش زنده تا ویدئوی کوتاه موبایلی؛ رشته کسی که باید هر روز برای میلیون‌ها مخاطب برنامه بسازد.

رشته کسی که می‌خواهد کلماتش را آدم‌ها روی صحنه زندگی کنند، نه فقط خواننده در سکوت بخواند.

رشته‌ای که ابزار اصلی‌اش بدن، صدا و حافظه خود توست و هر روز باید آن‌ها را تمرین کنی.

کسی که پیش از تماشاگر همه‌چیز را دیده: متن، بدن بازیگر، نور، سکوت و ریتم یک شب اجرا.

جایی که یک جوراب، یک چوب و یک صدای درست، شخصیتی می‌سازد که بچه‌ها سال‌ها یادشان می‌ماند.

معماری‌ای که فقط چند شب عمر می‌کند ولی باید در همان چند شب داستان را بگوید.

نوشتن صدایی که هنوز هیچ‌کس نشنیده، روی کاغذی که هر نوازنده‌ای باید بتواند بخواندش.

سال‌ها نشستن پای ردیفی که سینه‌به‌سینه رسیده، تا روزی که سازت حرف خودت را بزند.

زبانی جهانی که با پیانو یا ویولن نوشته شده و تو باید آن را بی‌لهجه بنوازی.

به هر ثانیه، بیست‌وچهار بار جان می‌دهی؛ و یاد می‌گیری صبر هم بخشی از قصه‌گویی است.

چوب توت را آن‌قدر می‌تراشی و گوش می‌دهی تا روزی صدای تار از دلش بیرون بیاید.

دانستن انگلیسی یک چیز است؛ فهمیدن اینکه چرا شاگردت هنوز «he don't» می‌گوید، چیز دیگر.

از شکسپیر تا رمان معاصر؛ خواندن آهسته متن‌هایی که یک تمدن خودش را در آن‌ها نوشته.

کار مترجم وقتی درست انجام شده که خواننده اصلاً یادش نیاید متن ترجمه است.

زبانی با فعل‌هایی که ته جمله منتظرند و ادبیاتی که گوته و کافکا را به جهان داده.

زبانی که روزگاری زبان دیپلماسی بود و هنوز در هر سطرش ردی از ویکتور هوگو و کامو دارد.

دری به بیست کشور و ادبیاتی که از دن کیشوت تا صد سال تنهایی را در خود دارد.

زبان دانته، اپرا و طراحی؛ و برای بسیاری از دانشجویان ایرانی، کلید پذیرش در دانشگاه‌های ایتالیا.

زبانی با شش حالت صرفی که کلید آسیای میانه، قفقاز و تجارت شمال ایران است.

زبانی که الفبا ندارد، هزاران نشانه دارد و کلید گفت‌وگو با کارخانه جهان است.

سه خط نوشتاری در یک جمله، و ادبیاتی که با هفده هجا جهانی می‌سازد.

خویشاوند ترکی آذربایجانی با الفبای لاتین، که راه تجارت، سفر و تحصیل در همسایه غربی را باز می‌کند.

زبانی با الفبای ویژه مسروپ ماشتوتس که بخشی از تاریخ ایران را در دست‌نوشته‌هایش نگه داشته است.

زبانی که بسیاری از واژه‌هایش برای فارسی‌زبان آشناست و با خط نستعلیق، شعر اقبال لاهوری را می‌خواند.

تنها معلمی که در یک روز هم ریاضی درس می‌دهد، هم قرآن، هم علوم، و هم بند کفش می‌بندد.

معلمی که برای هر دانش‌آموز یک راه جداگانه به سوی همان مقصد می‌سازد.

ریاضی را دانستن یک چیز است؛ فهمیدن اینکه چرا دانش‌آموز آن را نمی‌فهمد، چیزی دیگر.

معلمی که باید به نوجوان ثابت کند شهودش درباره حرکت، گرما و نور بارها غلط است.

معلمی که باید جهانی نادیدنی از اتم‌ها را چنان نشان دهد که نوجوان آن را در لیوان آب ببیند.

معلمی که کلاسش گاهی حیاط مدرسه است و موضوعش، بدن خود دانش‌آموزانش.

معلمی که باید نسل شبکه‌های اجتماعی را عاشق بیتی هزارساله کند و نوشتن درست را یادش دهد.

معلمی که باید درسِ «حفظی و ترسناک» مدرسه را به زبانی زنده و فهمیدنی برگرداند.

معلمی که باید به پرسش‌های بی‌پرده نوجوان درباره خدا و معنا، بی‌دستپاچگی و صادقانه گوش بدهد.

معلمی که باید سال ۱۲۸۵ را برای نوجوانی که فقط امروز را می‌بیند زنده کند.

معلمی که کم‌آبی، ریزگرد و مهاجرت را از اخبار بیرون می‌کشد و روی نقشه کلاس می‌نشاند.

معلمی که کلاس را آزمایشگاه کوچکی از جامعه می‌کند: قاعده، نقش، نابرابری و هم‌بستگی.

معلمی که زنگ ورزش را از «توپ را بده بازی کنند» به درس حرکت، سلامت و بازی منصفانه تبدیل می‌کند.

کسی که در مدرسه همه برایش اسم دارند: دانش‌آموزی که افت کرده، که دلش گرفته، که نمی‌داند چه رشته‌ای بخواند.

کلاسی می‌سازی که دانش‌آموز برای یک ساعت نمره را فراموش کند و با دست و چشمش فکر کند.

معلمی بی‌کلاس درس؛ زنگ تفریح، اردو، نماز جماعت و شورای دانش‌آموزی میدان کار اوست.

دبیری که در یک هفته باید هم آتشفشان بسازد، هم مدار ببندد و هم قلب گوسفند تشریح کند.

دبیری که کلاسش کارگاه است و امتحانش ساختن چیزی که واقعاً کار کند.

دانشگاهی که دانشجویش روز فارغ‌التحصیلی، هم‌زمان مدرک و درجه افسری پلیس می‌گیرد.

مجموعه رشته‌هایی که دانشجویشان برای یک کار بی‌نام‌ونشان تربیت می‌شوند: دیدن خطر پیش از آنکه دیده شود.

رشته‌ای برای کسانی که می‌خواهند در پادگان، نه پشت تریبون مسجد، معلم دین و فرهنگ باشند.

دانشگاهی که هم کلاس درس دارد هم میدان صبحگاه؛ و مسیر شغلی‌ات را از روز اول مشخص می‌کند.

رشته‌ای برای کسی که می‌خواهد بفهمد چرا یک سازمان با همان آدم‌ها، یک جا شکوفا می‌شود و جای دیگر فرسوده.

علم سنجیدن آدم‌ها برای کار و کار برای آدم‌ها؛ با آزمون، آمار و مشاهده، نه حدس.

رشته‌ای که یاد می‌دهد رنج روانی را دقیق ارزیابی کنی و با گفت‌وگوی علمی، نه نصیحت، درمانش کنی.

دوره‌ای برای کسی که در یک تخصص خوب شده و حالا باید کل کسب‌وکار را ببیند و تصمیم بگیرد.

رشته‌ای درباره اینکه یک ایده چطور به کسب‌وکاری زنده تبدیل می‌شود، و چرا بیشتر ایده‌ها نمی‌شوند.

پلی میان مدیرانی که زبان فناوری را نمی‌فهمند و فنی‌هایی که زبان کسب‌وکار را.

علم ساختن تجربه یادگیری؛ از طراحی یک دوره کوتاه سازمانی تا یک کلاس مجازی که واقعاً چیزی یاد بدهد.

جایی که مهندس عمران یاد می‌گیرد پروژه فقط بتن و آهن نیست؛ زمان، پول، قرارداد و آدم هم هست.

کار، ابزار و شیفت را اندازه آدم می‌دوزی، نه اینکه آدم را به زور با آن‌ها جور کنی.

هوش، انگیزه و شایستگی را با خط‌کش نمی‌شود سنجید؛ این رشته ابزاری می‌سازد که بشود، و می‌داند کجا خطا می‌کند.

چرا آدم‌های خوب در سازمان‌های بد، بد کار می‌کنند؟ این رشته دنبال پاسخ همین سؤال است.

بزرگسال با دفتر خالی به کلاس نمی‌آید؛ با سال‌ها تجربه، چند باور محکم و یک سؤال: «این به چه دردم می‌خورد؟»