کار ترکیبی

«دورکاری کسی را تنبل نمی‌کند؛ فقط نشان می‌دهد پیش‌تر هم چه کسی کار می‌کرد.» در دفتر حضور جای کار را پر می‌کند؛ دورکاری این پرده را کنار می‌زند و فقط خروجی می‌ماند.

در دفتر، دیگران کار را از دور می‌بینند؛ در دورکاری این دیدن باید ساخته شود. گزارش کوتاه و داوطلبانه نه نشانه بی‌اعتمادی است و نه چاپلوسی؛ هزینه‌ای است که کارمند دورکار برای آزادی‌اش می‌پردازد و در عوض، از پیگیری‌های پیاپی راحت می‌شود.

دورکاری مدیر را مجبور می‌کند صریح بگوید از هر نفر چه انتظاری دارد. مدیری که این کار را نکرده، به نشانه‌های حضور پناه می‌برد: آنلاین بودن، پاسخ فوری، دوربین روشن. نتیجه، تیمی است که حضور را نمایش می‌دهد و کار واقعی را به شب موکول می‌کند.

بیش از یک نفر از هر پنج کارمند در جهان می‌گوید بخش زیادی از دیروزش را با احساس تنهایی گذرانده است. این عدد سه سال است پایین نیامده و جالب‌تر اینکه کارکنان ترکیبی به اندازه دورکارهای کامل تنهایند.