دورکاری

«دورکاری کسی را تنبل نمی‌کند؛ فقط نشان می‌دهد پیش‌تر هم چه کسی کار می‌کرد.» در دفتر حضور جای کار را پر می‌کند؛ دورکاری این پرده را کنار می‌زند و فقط خروجی می‌ماند.

اصرار بر دوربین روشن، حضور ظاهری را تضمین می‌کند، نه توجه را. جلسه آنلاین وقتی ذهن‌ها را نگه می‌دارد که کوتاه باشد، هدفش روشن باشد و هر نفر نقشی در آن داشته باشد. جلسه‌ای که می‌شد یک پیام باشد، با هیچ دوربینی جذاب نمی‌شود.

مدیری که تیمش دورکار یا ترکیبی است، پیشنهاد نصب نرم‌افزار ثبت فعالیت را روی میز دارد: هر ده دقیقه یک اسکرین‌شات و گزارش زمان فعال. این تصمیم را از چشم مدیرعامل، مدیر منابع انسانی، کارمند و پژوهشگر دیده‌ایم.

در دفتر، دیگران کار را از دور می‌بینند؛ در دورکاری این دیدن باید ساخته شود. گزارش کوتاه و داوطلبانه نه نشانه بی‌اعتمادی است و نه چاپلوسی؛ هزینه‌ای است که کارمند دورکار برای آزادی‌اش می‌پردازد و در عوض، از پیگیری‌های پیاپی راحت می‌شود.

دورکاری مدیر را مجبور می‌کند صریح بگوید از هر نفر چه انتظاری دارد. مدیری که این کار را نکرده، به نشانه‌های حضور پناه می‌برد: آنلاین بودن، پاسخ فوری، دوربین روشن. نتیجه، تیمی است که حضور را نمایش می‌دهد و کار واقعی را به شب موکول می‌کند.