سایمون و فقر توجه؛ وقتی گزارش بیشتر، دیدن کمتر می‌آورد

فراوانی اطلاعات، فقر توجه می‌آفریند. — هربرت سایمون، سخنرانی «Designing Organizations for an Information-Rich World» (طراحی سازمان برای جهانی پراطلاعات)، در کتاب Computers, Communications, and the Public Interest، ۱۹۷۱

سایمون این جمله را در ۱۹۷۱ گفت، سال‌ها پیش از ایمیل و گروه‌های پیام‌رسان. استدلالش ساده است: اطلاعات چیزی را مصرف می‌کند و آن چیز، توجه گیرنده است. در سازمان‌های ما مسئله کمبود داده نیست؛ داشبورد، گزارش هفتگی، صورت‌جلسه و پیام «لطفاً ملاحظه شود» از سر و کول مدیر بالا می‌رود و هر گزارش تازه از توجه گزارش قبلی می‌خورد. پس پرسش درست درباره یک گزارش این نیست که «اطلاعات مفیدی دارد؟»، بلکه این است که «ارزشش از توجهی که می‌گیرد بیشتر است؟» فقر توجه فقط مشکل مدیر نیست؛ کارمندی که روزی صدها پیام می‌خواند، کار عمیق را همیشه به فردا می‌سپارد.

بازخوانی: سایمون از سامانه‌هایی دفاع می‌کرد که بار توجه را کم کنند؛ اما هر صافی هم تعیین می‌کند چه دیده نشود، و این خودش قدرت است.

کار فردا: گزارش‌ها و گروه‌هایی را که هر هفته دریافت می‌کنید فهرست کنید و از یکی بیرون بیایید؛ ببینید چه چیزی واقعاً از دست می‌رود.